drs. Wouter van Wijhe

Ik werk als orthopedisch traumachirurg en woon en werk met mijn gezin in Noorwegen. In mijn dagelijkse praktijk behandel ik botbreuken, infecties, diabetische wonden en plaats ik heup- en knieprotheses. Wat mij altijd heeft aangetrokken in de orthopedie is dat het een vak is waarin je vaak direct resultaat ziet. Een gebroken bot zet je recht, een versleten heup vervang je, en mensen kunnen weer lopen. Tegelijkertijd zorgen ongevallen ervoor dat geen dag hetzelfde is.

Mijn interesse in leefstijl als medicijn begon eigenlijk heel toevallig. Jaren geleden luisterde ik naar een podcast met Wim Tilburgs, die vertelde hoe hij spectaculair was opgeknapt nadat hij suikers, koolhydraten en sterk bewerkte voeding had beperkt. Uit nieuwsgierigheid besloot ik dat zelf te proberen. Tot mijn verbazing viel ik flink af, verdwenen allerlei pijntjes en kreeg ik weer energie om te sporten.

Ik wilde begrijpen waarom dit werkte en begon me te verdiepen in vetmetabolisme en insulineresistentie. Vanaf dat moment keek ik met andere ogen naar mijn spreekkamer. Veel patiënten met knie- of schouderklachten hadden ook overgewicht, hoge bloeddruk, diabetes of een verstoorde stofwisseling. Dat leek steeds minder toeval. Als je alleen een knie behandelt, komt iemand een paar jaar later soms terug met de andere knie. Maar als je de onderliggende insulineresistentie aanpakt, kun je soms meerdere problemen tegelijk verbeteren.

Wanneer de patiënt er open voor staat, bespreek ik dit met patiënten. De resultaten die ik soms terugzie zijn indrukwekkend: mensen die tientallen kilo’s afvallen, hun diabetes verbeteren of zelfs kwijtraken, en tegelijkertijd minder pijn hebben. Dat motiveerde mij om hier meer over te vertellen. Ik geef presentaties aan collega’s en verpleegkundigen, deel casuïstiek op LinkedIn en schreef het boek De sterkste pijnstiller.

Naast leefstijl heb ik ook een grote interesse in psychedelische therapie. In 2021 begon ik een tweejarige opleiding in Berlijn (APT – Augmented Psychotherapy Training), samen met psychiaters, anesthesisten, psychologen en artsen uit verschillende landen. Mijn interesse in psychedelica ontstond na persoonlijk onverteerbaar verdriet. Twee van onze kinderen zijn aan kanker overleden. De psychedelica hebben mij geheeld op een manier die ik niet voor mogelijk had gehouden.

Tijdens een dienst ontmoette ik een patiënte van achter in de zestig met ernstige chronische rugpijn. Ze was al vijf keer geopereerd, gebruikte grote hoeveelheden morfine en niets leek nog te helpen. Er waren geen nieuwe afwijkingen op scans te zien. Samen met een anesthesist, met wie ik ook de opleiding volgde, besloten we haar ketamine te geven, officieel als pijnstilling voor acute pijn. We bleven bij haar in een rustige kamer met muziek. Na ongeveer drie kwartier begon ze intens te huilen en vertelde ze over jaren van huiselijk geweld en intense persoonlijke angst om een naaste te verliezen. Ze had hier nooit met iemand over gesproken. Aan het einde van de sessie stond ze op en zei, tot haar eigen verbazing, dat haar rugpijn weg was. Het leek wel alsof ze iedereen voor de gek had gehouden, vertelde ze, maar ze had de pijn echt gevoeld.

Zes weken later zat ze op mijn polikliniek met een enorme bos bloemen, glimlachend tussen de patiënten met artrose en botbreuken. Haar huisarts belde ons later en zei dat hij haar nauwelijks herkende.

Voor mij onderstreepte dit hoe complex de mens is en hoe lichamelijke klachten soms verweven zijn met metabolische, psychologische en sociale factoren. 

De mens blijft een fascinerend wezen en ik voel een zekere urgentie om de oorzaken van ziekte zo goed mogelijk te begrijpen en te behandelen.

Naast mijn medische werk schrijf ik graag. In 2010 verscheen mijn boek De Dienstpieper, dat ik publiceerde onder het pseudoniem Marten van Olst.